Silnik 2.0 DTI i 2.2 DTI: usterki i niezawodność

2.0 DTI i 2.2 DTI to czterocylindrowe diesle z bezpośrednim wtryskiem (stąd skrót «DTi», od Direkteinspritzung) za pomocą elektronicznie sterowanej rotacyjnej pompy Bosch VP44, znacznie starszej od układów common rail, które Opel wprowadził później w CDTI. Kod silnika zmienia się wraz z normą emisji spalin: X20DTH (1997-2000, Euro 2) i Y20DTH (2000-2005, Euro 3) dla 2.0 DTI o pojemności 1995 cm³ i mocy 100-101 KM oraz Y22DTR dla 2.2 DTI o pojemności 2172 cm³ i mocy 120-125 KM, z turbosprężarką o zmiennej geometrii (VTG) w mocniejszej wersji. Rozrząd jest łańcuchowy, w konsultowanej dokumentacji technicznej opisany jako «wartungsfrei» (bezobsługowy).^[1][6][9]

W Hiszpanii sprzedawano go głównie w Oplu Astra G (1998-2004) i Zafirze A (1999-2005) z 2.0 DTI oraz w Vectrze B (1995-2002), Vectrze C (2002-2008, tylko w pierwszych latach) i Signum (2003-2008, tylko w pierwszych latach) z obiema pojemnościami; Omega B (1994-2003), ówczesna duża limuzyna Opla, także dostała go pod koniec produkcji. Od 2003-2005 roku silniki te były stopniowo zastępowane dieslami common rail 1.9 CDTI i 2.0/2.2 CDTI.^{[3][4][5][9][10]}

Niemiecka Wikipedia wskazuje, że w pierwszym okresie sprzedaży w Vectrze B ten silnik miał powtarzające się awarie pompy wtryskowej VP44 i przepływomierza, a także problemy z turbo i zużyciem oleju, choć sam blok ocenia jako «solidny i trwały». Niemiecki poradnik zakupu aut używanych poświęcony Vectrze C, z silnikiem już bardziej ustabilizowanym, opisuje go jako praktycznie tak niezawodny jak późniejszy 1.9 CDTI, z zaworem EGR jako jedyną wymienioną słabością.^[1][2]