Silnik 0.9 TCe: usterki i niezawodność

0.9 TCe to benzynowy silnik trzycylindrowy rzędowy, turbodoładowany, z intercoolerem i pośrednim wielopunktowym wtryskiem (nie bezpośrednim), o pojemności 898 cm³ i łańcuchowym rozrządzie. Renault zaprezentowało go pod koniec 2012 roku wraz z premierą Clio IV, z wewnętrznym kodem H4Bt, o mocy 90 KM i maksymalnym momencie obrotowym 135 Nm. Jest dziełem Sojuszu Renault-Nissan, w ramach rodziny silników „H”.^[2][4]

Następnie trafił do Renault Captur i Twingo III oraz do Dacii Sandero II i Logan II. Dzięki strategicznemu sojuszowi Renault-Nissan i Daimlera napędzał też Smarta ForTwo i ForFour trzeciej generacji (C453/A453 i W453), gdzie Daimler oznacza go kodem M281. Ten sam blok, pod kodem Nissana HR09DET, napędza ponadto Nissana Micra (K14, 2017-2022); nie uwzględniamy go jako zastosowania w tym opisie, ponieważ wykracza poza zakres wymagany dla tego dokumentu, choć należy do tej samej rodziny technicznej.^{[2][3][6][7][8]}

Według artykułu o rodzinie silników „H” Sojuszu Renault-Nissan 0.9 TCe jest uważany za „jeden z najbardziej niezawodnych silników benzynowych wyprodukowanych przez Renault w ostatniej dekadzie”, z usterkami dotyczącymi głównie elementów peryferyjnych (obudowa wody, czujniki), a nie samego bloku silnika. Baza danych niezawodności fiches-auto.fr, z ponad 600 przeanalizowanymi opiniami, potwierdza ten pozytywny bilans i stawia go wyraźnie lepiej niż jego brata o większej pojemności, 1.2 TCe, który ma znacznie lepiej udokumentowane zużycie oleju i odsetek problemów z łańcuchem.^[1][2]

W późniejszej rewizji silnik otrzymał funkcję przeciążenia (overboost), która na krótko podnosi moc do około 95 KM, a moment obrotowy do około 145 Nm przy mocnym przyspieszaniu, choć wartość nominalna pozostaje na poziomie 90 KM i 135 Nm; nie ma dokumentacji, by ta zmiana wpływała na niezawodność silnika.^[2][4]